Tag Archives: EU

Candidate statement: celebrate freedom of movement

Screenshot 2019-03-12 at 20.02.23

2016 London elections and EU referendum campaign, Southwark

I’m a Londoner, an EU citizen, a Dutch national, who arrived here more than a decade ago, with bags of curiosity and a heavy Dutch bicycle. Already an active Green, having chaired the GroenLinks national Europe working group and having helped foster cross-border links between Green activists, I was immediately drawn into the 2008 London elections campaign, and have felt at home in London and in our Green Party ever since.

Activist without borders

Over the past 15 years, as an activist and delegate in the European Green Party I have built links and friendships with politicians and campaigners of green parties from across Europe, and together we have strengthened and deepened our radical politics: it is now completely normal that as European Greens we go into the EP elections with a common manifesto and with our jointly elected Spitzenkandidaten.

When the 2016 EU Referendum came along, as a through-and-through European, I campaigned my socks off for Remain: I volunteered to coordinate the ‘Greens for an Better Europe’ campaign for the London region and an hour before the close of the polls on the 23rd of June, I was still handing out our leaflets in the South Bermondsey rain. And no matter how the result and the aftermath have affected EU nationals like me, I’ve continued to be active in campaigns for a People’s Vote and a citizens’ assembly.

Climate action triggers radical reform

Look up, Brussels and Strasbourg: a Green wave is coming. It’s coming from Germany, France, and the Benelux, where Green parties are surging in the polls because people know that climate breakdown needs a serious political response.

And it will come from London: I look forward to campaigning together with the excellent other candidates on our list to increase our numbers. We can take great inspiration from campaigns like the school strikes, Extinction Rebellion, and the Green New Deal – and we will take the fight to the centre of European politics.

Climate action also holds the key to badly needed economic and democratic reforms. I will work with Green colleagues and other progressives to force a break from an economic system that prescribes that GDP growth is good and inequality inevitable, and campaign for a universal basic income and taxes that encourage social and environmental justice.

All of this can only succeed if we do it with people and communities, and I will use my professional experience of deliberative democracy to make the case for citizens’ assemblies, collaborative action and cross-border initiatives.

The beauty of free movement

At a time that Brexit and right-wing populism are appealing to nationalist instincts, we Greens continue to defend the human rights of refugees and migrants and to celebrate freedom of movement. We are clear that free movement is not a condition for a competitive single market, but a way for people to be open and free, to learn, and to meet amazing people from different countries – every Londoner can relate to that.

As a migrant myself, I stand proudly for these values. Without freedom of movement we cannot be truly European citizens, able to see beyond the artificial boundaries that national borders represent. With my fellow Green MEPs, I will tirelessly rebuke those who want to withdraw into intolerance, and every time they propose a measure to erode free movement, we will respond with two proposals to help more citizens experience the beauty of a Europe without borders.

This article was published on BrightGreen.org on 12 March 2019.

Advertisements

Over Brexit – in Dutch

Tweeënhalf jaar van naweeën van het Britse EU referendum hebben mij geleerd dat niets aan Brexit simpel is.

Mede, of misschien vooral, door toedoen van de schreeuwmedia hier is de kloof die zich op 24 juni 2016 openbaarde volop uitvergroot en uitgebuit, waardoor het nu min of meer normaal is voor burgers om hun referendumvoorkeur te zien als een onderdeel van hun wezen.

De lijnen waarlangs het debat zich afspeelt vertonen enige gelijkenis met die van etnische dan wel religieuze conflicten: het verheerlijken van een historische gebeurtenis (het referendum), het wantrouwen van de ander en de waarachtigheid van diens argumenten, en het ondergeschikt maken van andere overwegingen aan die van het winnen van het grondconflict. De redelijkheid is het kind van de rekening en argumenten worden vaker gewonnen op basis van loyaliteit dan op basis van waarde.

Niets te winnen

De tragiek is dat er helemaal niets te winnen valt. Het is breeduit gedocumenteerd dat er voor een Verenigd Koninkrijk buiten de EU bijzonder weinig hoop gloort om op welke wijze dan ook een betere natie te worden. Evenzeer biedt een uitkomst waarbij Brexit wordt afgelast op zichzelf niets inspirerends: het is terug bij af, minus de schade die in het proces is opgelopen.

Intussen hebben alle hoofdrolspelers hun eigen agenda’s, en Brexit heeft het hele politieke firmament vloeibaar gemaakt. Juist omdat Brexit zelf niets te bieden heeft, gaat het de politici om andere zaken, waar ze via het winnen van de slag om Brexit aan toe hopen te komen. Als ik het mag oversimplificeren, Theresa May wil van het VK een gesloten fort maken, Jeremy Corbyn wil een socialistische regering, de Brexiteers willen samen met hun zakenvriendjes de Britse rijkdommen verdelen en elkaar elke dag feliciteren met hun macht. En een paar rekeningen verheffen met Ierland.

Volksverraad

In de context van dit alles, waar sta je dan als een politicus of burger die een redelijke uitweg nastreeft – een oplossing die recht doet aan de belangen en voorkeuren van zo veel mogelijk mensen? Dat zo’n oplossing waarschijnlijk neerkomt op het instandhouden van een nauwe samenwerking met de EU stelt je al meteen voor een probleem, omdat een dergelijke suggestie door de schreeuwmedia meteen wordt weggezet als volksverraad – en politici, vooral die in de regering, zijn erg gevoelig voor wat deze media roepen.

Bovendien heb je een smet indien je op enig moment tegen Brexit hebt geargumenteerd – daarmee heb je je vereenzelvigd met de elite, en wie wil er in 2019 nou nog naar de elite luisteren? Zeg je nu en dan redelijke dingen, dan heb je ook nog eens het probleem dat de aarts-remainers je tot mascotte voor hun heilige strijd verheffen, waarmee je kansen op een dialoog met lieden aan de Brexit-zijde zijn verdampt.

Can of worms

Etnische en religieuze conflicten hebben de gewoonte om generatieslang door te etteren, tot een moment waarop geen van de betrokkenen nog weet heeft van de wortels van het conflict, alleen maar de zekerheid dat het eigen wezen en de eigen groepsverbanden hun kracht ontlenen aan de aanwezigheid van het conflict. Het zou dus kunnen dat we in het VK nog vele jaren bakkeleien over de EU, hoewel de huidige jonge generaties in grote meerderheid tegen Brexit zijn en het verwacht mag worden dat hun invloed geleidelijk zal toenemen.

De vraag is of er tegen de tijd dat de huidige machthebbers plaatsmaken voor een nieuwe generatie nog een open debat kan plaatsvinden, of dat er zoals in bijvoorbeeld Noord-Ierland (of, zeg, het Europese landbouwbeleid) een soort kunstmatig evenwicht wordt bereikt waarbij de geringste verandering het fundament onder het hele bouwwerk wegslaat. Wat in goed Brits ook wel ‘a can of worms’ heet.