We hebben deze week twee keer ons huis ondersteboven gehaald. Want we zijn de helft van onze cd’s kwijt. De goeie helft. Die zaten in speciale cd-verhuisdozen, denken we. Daar waren er twee van, toen we in 2021-2022 een serie verhuizingen hadden. Witte kartonnen dozen met iets van een paarse opdruk. Er is niet eens een plaatje van. Hoe dan ook, ze zijn er niet meer, niet in ons huis.
Pas nu, ruim vier jaar nadat we hierheen verhuisden, hebben we eindelijk weer een opstelling voor het afspelen van cd’s in onze woonkamer. Een heel deel van onze cd’s stond al jaren te wachten in een kast om weer in de rotatie te gaan. We dachten dat ze daar allemaal waren. Maar het is dus alleen de slechte helft. Het beste uit de Top 40 van 1994, die is er nog. Automatic for the People niet meer, en ook al mijn albums van dEUS en Godspeed You! Black Emperor zijn verdwenen. En Laura’s VNV Nation en Type O Negative, om maar wat voorbeelden te noemen.
Het is geen catastrofe natuurlijk. Met een beetje moeite kunnen we ze opnieuw aanschaffen, tweedehands of desnoods nieuw. Toch word ik er verdrietig van, van het idee dat die over de jaren opgebouwde verzameling nu in rook is opgegaan. Maar het allerergst vind ik het dat ik het niet snap. Hoe die dozen met de cd’s erin die ons het liefst waren uit ons huis zijn gezet. Of zijn ze er nooit gekomen? Achtergebleven in een verhuisauto of opslaghok?
Wie helpt ons om dit mysterie op te lossen? Hebben we de cd’s bij jou gestald en zijn we dat vergeten? Heb je ons volle dozen zien weggooien? Heb je ook eens zoiets meegemaakt en toen wat er vermist was alsnog teruggevonden? Och, om gewoon te snappen wat er gebeurd kan zijn, dat zou al een heel stuk helpen. Tot die tijd knaagt er iets en draait in de woonkamer de B-selectie.
Remco van der Stoep 